Jaka jest zależność między osobowością a kolejnością urodzenia?

Cechy charakteru zależą od wielu czynników, nie tylko zewnętrznych, ale także czynników genetycznych oraz kolejności pojawienia się na świecie w stosunku do rodzeństwa. Jak wygląda ta zależność i co jeszcze wpływa na naszą osobowość?

Osobowość, określana również jako charakter, to zespół cech człowieka utrzymujących się w ciągu życia. Okazuje się, że nasze cechy charakteru mogą w znacznym stopniu zależeć od kolejności urodzenia.

Jeżeli jesteś osobą, która np. planując wyjazd bierze pełną odpowiedzialność za całą organizację, włącznie z miejscem zakwaterowania, to prawdopodobnie urodziłaś/eś się jako pierwsza/y.

Z kolei jeśli lubisz działać spontanicznie i przez to żyjesz w ciągłym pośpiechu, należy wyciągnąć wniosek, że jesteś gdzieś „pośrodku”.

Natomiast jeśli opisana wcześniej sytuacja jest dla ciebie przyjemnością i skupiasz się na organizacji, oznacza to, że prawdopodobnie jesteś kolejnym dzieckiem w rodzinie.

Co jeszcze ma znaczenie w kształtowaniu naszej osobowości?

Warto pamiętać, że na nasze cechy osobowości wpływ ma nie tylko to, w jakiej kolejności przychodzimy na świat w stosunku do naszego rodzeństwa. Dużą rolę odgrywają także płeć dziecka oraz czynniki genetyczne. Co więc ma na nas większy wpływ, czynniki zewnętrzne, czy wychowanie?

Rodzice nigdy nie są tacy sami w stosunku do każdego ze swoich dzieci. Z każdym kolejnym dzieckiem rośnie także doświadczenie.

Najstarsze z dzieci „programowo” zdane jest na sukces. Z kolei następne obdarzone są najczęściej takimi cechami jak ugodowość czy wyrozumiałość.

Kolejność urodzenia a role życiowe. Cechy osobowości

Pierwsze z dzieci ze względu na cechy osobowości określane jest zdobywcą. Dziecko, które pojawiło się na świecie jako pierwsze zazwyczaj najwięcej łączy z rówieśnikami, którzy również są pierwszymi dziećmi w rodzinie. To ono jest tym, na którym przed pojawieniem się rodzeństwa skupiała się cała uwaga rodziców. Osoby takie są najczęściej:

  • godne zaufania
  • odpowiedzialne
  • mają dobre maniery

Ponadto osoby takie lubią dbać nie tylko o siebie, ale także o dobre relacje z innymi.

Z kolejnością urodzenia ściśle powiązane są nasze życiowe role. W pierwszym przypadku nadana rola wiąże się z dążeniem do realizacji stawianych sobie celów. Taka osoba zazwyczaj stawia sobie wysoko poprzeczkę. Duże znaczenie ma dla niej akceptacja innych i robi wszystko, by ją zdobyć. Ponadto często próbuje dominować nad swoim młodszym rodzeństwem. Z pojawieniem się brata lub siostry wiąże się także towarzyszące uczucie pewnego rodzaju straty, które bierze się stąd, że od tego momentu uwaga rodziców skupiona jest na młodszym dziecku.

Drugie dziecko określane jest mianem pacyfisty. Cechuje je:

  • skłonność do współpracy,
  • łatwość przystosowywania się,
  • oraz wyrozumiałość

Zdarza się jednak, że takie dzieci próbują rywalizować. Chcą być traktowane na równi z młodszym rodzeństwem i walczą o sprawiedliwość. Takie osoby mają wielu przyjaciół, których często traktują jak członków swojej rodziny. Są oni swego rodzaju zastępstwem za relacje z rodzicami. Takie osoby, mimo że dojrzewają później, nie tracą zdolności do osiągania sukcesów. Potrafią negocjować, dzięki czemu osiągają satysfakcjonującą je ilość uwagi od otoczenia.

Trzecie dziecko ma już większą swobodę w postępowaniu. Rodzice zdążyli przywyknąć do swojej roli, więc są wobec niego bardziej tolerancyjni. To sprawia, ze szybko zostaje ono zauważone przez otoczenie.  Ponadto ma lepszy kontakt z najstarszym z rodzeństwa. Takie osoby dość często na swoją ścieżkę zawodową wybierają kierunki związane z aktorstwem. Z pewnością sprawdzą się również na stanowisku dyrektorskim czy jako lekarze. Po rodzicach dziedziczą elastyczność, dzięki której są kreatywne i łatwo dokonują wyborów.

Najstarsze dzieci często powielają schematy wpojone przez rodziców. Często też wybierają zawody wykonywane przez ich rodziców.

Nie należy oczekiwać, że drugie dziecko będzie takie samo jak pierwsze. Drugie dziecko, ze względu na konieczność walki o uwagę rodziców, ma gwarantowany sukces w dorosłym życiu w dziedzinie dotyczącej zarówno negocjacji, jak i przedsiębiorczości.

Jak wygląda sytuacja jedynaków?

Dziecko, które jest jedynakiem bardzo dużo czasu spędza w gronie osób dorosłych. Dzięki temu jest w większym stopniu dojrzałe. Ich iloraz inteligencji jest wyższy, co ułatwia im pokonywanie różnych trudności. Z drugiej strony jedynacy mogą mieć problemy z relacjami międzyludzkimi, z uwagi na to, że wychowują się w środowisku domowym pozbawionym rówieśników.

Autor: Anna Marciszewicz

Fot. Canva

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *